Peggy

Peggy 2017-10-04T08:49:00+00:00

Peggy Werring – samengesteld gezin met drie kinderen van 19, 24 en 25 jaar – is managementassistente bij het ROC Nijmegen. Ze had een moedervlekje op haar borst waarbij ook een deukje zat. Toen het moedervlekje groeide besloot de huisarts haar voor de zekerheid naar het ziekenhuis door te sturen voor een mammografie. Uit de uitslag van de biopsie die daarop volgde bleek dat Peggy borstkanker had.

In de molen

“Ik had een kleine tumor achter de tepel die niet goed zichtbaar was”, vertelt Peggy. “Opeens had ik borstkanker en moest ik geopereerd worden. Dan kom je dus in de ‘molen’. Dat betekende eerst opereren, bestralen en eventueel daarna nog chemotherapie. De klieren zagen er goed uit en de tumor leek klein. Na de operatie een paar weken later was er toch een uitzaaiing in de okselklier en was de tumor groter dan verwacht. Het ging om een infiltrerend ductaal carcinoom van 2,1 cm, graad II, ER- en PR-positief en HER2-negatief. Acht chemobehandelingen en veertien bestralingen was het voorstel voor de behandeling. En dat was toch een grote teleurstelling.”

Chemotherapie accepteren

“Ik had natuurlijk al veel gehoord over de impact van chemotherapie op je lijf. Ook krijg je veel informatie mee van het ziekenhuis. Ik liet het maar over me heen komen. Natuurlijk wilde ik gewoon voor genezing gaan. Ik kreeg er zoveel adrenaline van in m’n lijf. Tegelijkertijd besefte ik ook dat ik tot het eind van het jaar uit de roulatie zou zijn op m’n werk. En dat ik daarna ook nog lang moe zou zijn met zeer beperkte energie in m’n lijf. Dat is ook niet bevorderlijk voor je gezins- en sociale leven. Grootste impact zou toch wel het verlies van m’n haar hebben. Het ziekenhuis bood een een zogeheten ‘cold pack’ aan waardoor de haaruitval beperkt zou kunnen blijven. Maar ja, ik zat er natuurlijk niet op te wachten.”

MammaPrint tijdens kookclub

“Maar toen kwam het. Op een maandagavond in april was er op het nieuws een item over een opzienbarend onderzoek met de MammaPrint. Daaruit bleek dat ook vrouwen met een uitzaaiing in de okselklier vaak onnodig chemo kregen. Daar werd ik heel erg strijdvaardig door. Ook het ziekenhuis was positief verrast door het onderzoek. In een gesprek met de case manager meldde ik dat ik de test echt wilde hebben. De bestralingen waren al achter de rug. Chemotherapie na dat nieuws ineens toch een stap te ver!”

Alsnog Laag Risico!

“Uiteindelijk werd mijn weefsel naar Agendia gestuurd en de uitslag volgde: ik had een Laag Risico op uitzaaiingen. Wat een opluchting was dat! Ik kreeg nog een hormoonbehandeling van vijf jaar voorgeschreven. Maar dat staat niet in verhouding tot wat chemotherapie met me gedaan zou hebben. Van de hormoonbehandeling heb ik nauwelijks bijwerkingen.“